Wandelen in Catalonië: ontdek Rupit i Pruit

Uitgestrekte uitzichten over valleien, afgelegen kloosters, loslopende koeien, ezels en de mooiste middeleeuwse dorpjes. Genesteld tussen de Middellandse Zee en de Pyreneeën, ligt het rijke, divers landschap van Catalonië.

Wandelen in Catalonië: ontdek Rupit i Pruit by Lisa den Boer

Lisa den Boer

Fotograaf:Lisa den Boer

Ik stap uit de auto en het lijkt alsof ik 100 jaar terug in de tijd ben gereisd. Sprookjesachtige huisjes uit de middeleeuwen staan prachtig in een decor van heuvels omringd door felgroene bomen. Ik start de tocht in het Spaanse plaatsje Rupit, waar ik eerst een rondje maak voordat ik de berg Cabrera opga.

Foto: Héctor J. Rivas/Unsplash 

Het lijkt alsof de huisjes tegen de heuvels aanhangen, het kasteel torent boven de rest van het dorpje uit en voordat ik het doorheb, bevind ik me aan het eind van het dorp. Rupit is mega klein en voor je het weet ben je er doorheen! Het is dan ook niet gek dat Rupit samen met het volgende dorpje Pruit één gemeente vormt. Samen tellen zij niet meer dan 300 inwoners. Je vindt de gemeente op een half uur rijden van Barcelona, je auto kan je makkelijk kwijt in Rupit of Pruit. Terwijl ik een hangbruggetje overklauter op weg naar een gezellig uitziend terras aan de overkant, kijk ik uit over de oevers van de prachtige Rupitrivier. Ik smul nog van wat typische Spaanse tapas, zoals garnalen in knoflook, Spaanse ham en gefrituurde inktvis, voordat ik start aan mijn wandeltocht door de omringende bergen.

Dan is het tijd voor de klim. Ik volg ‘Ruta 1’, naar de berg Cabrera. Smalle paadjes die langs oude stadsmuren kronkelen brengen me steeds dieper op de trail. De zon straalt en maakt het uitzicht over het uitgestrekte platteland voor mij nog mooier. Ik hoor de wind zachtjes waaien, maar verder is het helemaal stil. Ik passeer een boerderij aan de voet van de berg. Perfecte timing, want de boer spoort net de koeien aan om van wei te veranderen. De koeien springen vrolijk over het pad Een superleuk gezicht! 

We vervolgen onze weg en het klimmen begint. Mooie zandkleurige stenen in ruwe grijze rotsen zorgen ervoor dat de klim soepel verloopt. De zachte wind heeft intussen plaats gemaakt voor een stevige wind. En net als ik denk dat ik even moet pauzeren vanwege de warmte, voel ik de eerste druppel. Een verkoelende mini-bui.

Een smal pad langs de afgrond brengt ons verder, in de verte doemt een trap op. Na het trekken over bospaden is het de trap die mij naar het hoogste punt én naar een gebedshuis leidt: Santuari Mare de Deu de Cabrera. Het gebouw dateert terug naar de 13e eeuw, maar van dat originele gebouw is weinig over. In de 16e eeuw was er een dusdanig hevige aardbeving dat het gebouw vrijwel volledig is verwoest. In de 17e eeuw is hij weer herbouwd. Helaas is het gebedshuis vandaag gesloten en ook het restaurant is dicht. Wel staan er een drietal Catalaanse ezels op de berg. Hoe komen die hier nou?

Het uitzicht is adembenemend, de wolken hangen sierlijk in de lucht en de zon zorgt er voor dat we volledig de verte in kunnen turen. Het zachte windje is weer terug en wordt aangevuld met het geluid van meer dan 50 koeienbellen. Nooit geweten dat dat geklingel zo rustgevend kan zijn. 

Dit artikel gaat over:

Voor het laatst bijgewerkt op: 22.10.2020