De eerste werkweek

Tamale, 17-11-2018

Ik staar voor me uit en mijn vingers hangen doelloos boven het toetsenbord. Beelden van de afgelopen week flitsen door mijn hoofd, de eerste werkweek op de labourward in Tamale in het Central Hospital.

Dat het er anders aan toe gaat hier, dat wist ik natuurlijk wel. Maar om er met je neus bovenop te staan, is toch een heel ander verhaal. We begonnen gelukkig redelijk rustig de eerste maandag, dus Heleen en ik gingen eerst maar een beetje aan de schoonmaak. Even een sopje over die bedden, weten we in ieder geval dat het ‘schoon’ is. Al snel begon het vol te lopen. De ‘In charge’ Amina hield toezicht en gaf ons instructies waar zij dacht dat wij die nodig hadden. Iedereen die hier komt bevallen krijgt een infuus, dus bewapend met een stuwband van het LUMC kon ik ook aan de slag. Bij één van de vrouwen ging de bevalling opeens wel heel erg snel, dus voor ik het wist, zag ik een hoofd komen en had ik het kind opgevangen! Een goed begin van deze werkweek!

Ik zal proberen een beetje een globaal beeld te schetsen zodat het iets duidelijker wordt hoe het werkt in dit ziekenhuis. Er staan alleen verloskundigen op de labourward. Als de barende vrouwen binnenkomen, melden zij zich met hun patiëntenkaart. Er wordt inwendig gevoeld hoeveel ontsluiting ze hebben, de harttonen van de baby worden geluisterd, de bloeddruk wordt gemeten en ze krijgen een infuus. Het inwendig onderzoek door de verloskundige (van wat ik tot nu toe heb gezien) gaat er nogal hardhandig aan toe. Ze voelen namelijk niet met twee vingers, maar met hun hele hand… Ja, je leest het goed. En het is werkelijk waar vreselijk om aan te zien, laat staan om het te ondergaan! Die vrouwen kermen van de pijn, maar daar is geen aandacht voor. Als ze te hard tegenstribbelen krijgen ze een klap op hun been en worden ze toegesnauwd. Daarna krijgen ze een bed op de zaal naast de verloskamers. Daar kunnen ze de weeën opvangen. Ze hebben hun eigen plastic mat en doeken mee om op te liggen. Zijn alle bedden vol, dan worden er matrassen op de grond bijgelegd. Als ze zover zijn om te persen komen ze met hun plastic matje weer de labourward op en worden alle spullen klaargezet. Als het de verloskundige te lang duurt voordat het kind geboren is, dan gaan ze bovenop de buik hangen en duwen om ze een handje te helpen…

De baby’s worden na de geboorte direct gewogen en de hoofdomvang en lengte wordt opgemeten. Als het een meisje is, worden er ook gelijk oorbelletjes in geprikt. Een naam krijgt de baby pas na een week. In twee doeken gewikkeld worden de baby’s in een wieg gelegd, totdat bij moeder de placenta (moederkoek) is geboren en er (zo nodig) gehecht is. Dan wordt de kersverse moeder weer naar de zaal daarnaast gebracht, waar naast de vrouwen liggen die hun weeën opvangen, ook de kraamvrouwen liggen die net zijn bevallen. Dan pas krijgen ze hun kind in hun armen.

Ik ben natuurlijk gewend dat de baby’s direct na de geboorte een uur huid op huid liggen bij de moeder. Dus het duurde mij wel erg lang voordat de mama haar baby kon vasthouden. Dus wat ik deed om het toch een beetje leuker te maken, was hun kindje elke keer even goed aan ze te laten zien en ze te vertellen hoe mooi die was. En als ze in de doeken waren gewikkeld bracht ik het kindje al naar de moeder voor een kusje en een knuffel. Veel is het niet, maar het is iets…

Op een dag afgelopen week kwamen we binnen op het moment dat er net een baby was geboren in stuitligging. Terwijl wij ons aan het omkleden waren, zagen we door het raam dat het niet goed ging met de baby. Dus snel gingen we naar binnen om te helpen, tenminste, dat probeerden we. Het kind was blauw en helemaal slap. Heleen kwam aangesneld met de beademingsballon om het kind inflatie te geven (lucht in de longetjes blazen om de longen te laten ontplooien), maar we konden er moeilijk tussen komen. De verloskundige pakte het kind bij de enkeltjes vast en hield hem in de lucht, zodat het slap naar beneden hing. Vervolgens gaf ze hem flinke klappen op zijn voeten. ‘Om het bloed naar het hoofd te laten stromen’. Tja, dat zal vast, maar het kind reageerde nog niet echt. Toen zij de baby weer had neergelegd gaf Heleen inflatie beademingen. Ik voelde aan de navelstreng, maar voelde geen hartslag, mijn eigen stethoscoop zat nog in mijn tas en ik zag er geen liggen om te luisteren naar de hartslag. De verloskundige zat ondertussen met haar hele hand die borstkas in te duwen, dus nam ik het over en begon ik te reanimeren terwijl Heleen beademde. Eindelijk begon de baby een beetje te reageren. Gelukkig viel mijn oog toen op een stethoscoop! Ik hoorde een goede hartslag, dus hartmassage was niet (meer) nodig. We wilden blijven beademen maar opnieuw werd de baby op zijn kop gehouden voor een paar tikken. Ook werd de neus en mond uitgezogen met een klein uitzuigballonnetje, ze ging zo diep die neus in dat het een beetje ging bloeden. Gelukkig was de baby begonnen met huilen en kleurde hij eindelijk wat meer roze. Nog steeds zo slap als een vaatdoek, maar hij ademde. Hop nog een paar klappen, weer uitzuigen. Vervolgens kreeg hij wat zuurstof via een neusbrilletje. Daarna lieten ze hem liggen, om bij te komen. Ik stond er wat versuft naast, wat was hier net gebeurd?! Ik hield de kleine jongen goed in de gaten, maar kon op dat moment ook niet meer voor hem doen dan bidden. Een kinderarts komt hier niet en hij ademt, dus naar de kinderafdeling is niet nodig. En het is ook maar de vraag of hij daar beter af is. Ik prikkelde hem af en toe even om te huilen, dan kleurde hij weer wat mooier roze. Hij kreeg iets meer spierspanning, maar bleef slap. Na een uurtje mocht hij naar zijn moeder. De rest van onze dienst liep ik regelmatig even langs om bij hem te kijken. Hoe zal het verder gaan met dit kind? Hoeveel schade heeft hij opgelopen? Ik zal het nooit weten…

Na deze week is het heerlijk om even een paar dagen ‘vrij’ te zijn. Alles te laten bezinken. Ik voelde mij afgelopen week soms erg hulpeloos en moedeloos. Aan de andere kant was het fijn om de dankbaarheid te zien op de gezichten van de vrouwen die wij hadden geholpen. Niet iedereen heeft deze week een traumatische bevalling gehad! En hopelijk kunnen we, als we dit team van verloskundigen beter leren kennen, een aantal dingen bespreekbaar maken en veranderen.

We hebben er ook een tijdelijk kamergenoot bij, namelijk Annelies, een verloskundige uit België. Zij is hier voor een maand om ook te werken, maar in een ander ziekenhuis. Haar huisvesting was vrij slecht, midden in een moeras, veel muggen, bloedheet en ze kreeg er ook nog eens malaria over heen. Dus toen wij haar vorige week (toevallig?) ontmoette, hebben we plek gemaakt op onze kamer. Dus met z’n drietjes gingen we een filmpje kijken om even te ontspannen. We keken we naar de klassieker ‘The Sound of Music’. Aan het eind van de film wordt psalm 121 geciteerd. ‘Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de Heer, die hemel en aarde gemaakt heeft’. En ik voel me dankbaar. Mijn hulp komt van de Heer. En alle vrouwen en kinderen die ik deze week heb gezien, draag ik op aan Hem. En ik bid; Heer, ontferm U.

Reacties


Je eigen reisdagboek maken was nog nooit zo leuk!

Vertel je verhaal

Voeg verhalen toe aan het digitale dagboek en bepaal per hoofdstuk of je het openbaar wil maken of niet. De openbare hoofdstukken worden omgezet naar een mooie blog die je kunt delen met vrienden en familie.

Voeg foto’s toe

Maak je dagboek compleet door foto’s toe te voegen aan de verhalen in verschillende lay-outs. Grote foto’s, kleine foto’s, staande of liggende… Je vult het dagboek zoals jij dat wil.

Breng het in kaart

Naast foto’s kun je ook kaarten toevoegen aan je dagboek. Sleep pins op de kaart om je locatie aan te duiden of geef je hele reisroute weer. Zo kun je achteraf precies zien waar je geweest bent.