Van oud naar nieuw

Tamale, 5-1-2019

Na de kerst werd het toch eens tijd dat het huis vol bedden, wiegjes en medische apparatuur vanuit de container in de ziekenhuizen terecht zou komen.
Na een dag stof happen, zweten en dozen sjouwen, had ik een verdeling gemaakt welke spullen waar naartoe zouden gaan.
Want in de afgelopen tijd kwam ook Kings Village op mijn pad die een eigen ziekenhuis heeft en mocht ik de Shekina kliniek bezoeken, waar de armen gratis zorg ontvangen en waar er wordt omgezien naar de weduwen en wezen. En omdat het zulke mooie en goede projecten zijn, besloot ik ook aan hen een aantal dozen met medische spullen te geven.
Kings Village is best een stukje rijden en ik had aardig wat dozen voor ze verzameld. Een uur lang hobbelend bovenop de dozen zitten in een moterking in de brandende zon, had ik niet heel veel zin in, maar veel keus had ik niet. Gelukkig kwam op de dag dat ik het wilde brengen, Felicia langs als een geschenk uit de hemel. Zij is een nutrionist van het Central Hospital, die mij eerder heeft geholpen met Amina. En die dag reed ze in de pick up van haar man, omdat de andere auto naar de garage moest. Toeval?
De medische staf in het Kings Village ziekenhuis was erg blij en dankbaar en na een officieel overhandigings momentje, ging ik nog even langs bij Amina om haar een dikke knuffel te geven.

De volgende dag zou dokter Ayuba komen om de spullen voor Yendi op te halen, maar dat ging niet door, omdat het de laatste dag van de begrafenis van de chief was, waardoor de weg was geblokkeerd.
Kon ik mooi naar de Shekina kliniek! Nu wel achterop de moterking, omdat het niet zo heel ver was. Daar stond meneer Haadi mij al op te wachten en als dank kreeg ik een rondleiding over het terrein en hoorde ik het verhaal over het ontstaan van deze kliniek.
Op zaterdag was het dan eindelijk zover, de spullen voor Yendi werden opgehaald! Dokter Ayuba had een truck gehuurd en het inladen kon beginnen.
Gewone bedden, verlosbedden, wiegjes, warmtebedden en couveuses, met een paar mannen werd alles ingeladen. Met angst en beven keek ik toe hoe de couveuses erin werden getild en met verbazing zag ik hoe vol de truck werd gepropt. Twee keer is de truck helemaal volgeladen! Ayuba was heel blij dat alles nu naar Yendi werd gebracht en het geinstalleerd kan worden in het ziekenhuis.
Moe maar voldaan kwam ik die avond thuis.

Op zondag was ik uitgenodigd om met Felicia en haar man mee te gaan naar de Presbyterian Church. Iedereen kleedt zich op zondag hier extra mooi en in vrolijke kleuren. De muziek swingt en tijdens de collecte gaat iedereen in een rij dansend naar voren om hun gift te geven. Dus heupwiegend probeerde ik in het ritme mee te gaan en danste ik mee naar voren. Zo zouden we het thuis ook is moeten proberen!
Uiteraard moest ik mij voorstellen tijdens de dienst, nieuwe mensen worden altijd persoonlijk welkom geheten. Dus schoorvoetend liep ik naar voren op blote voeten (het kwam wat onverwacht en ik had mn slippers uitgegooid).
Daar vertelde ik wie ik was en werd ik door Cofy, Felicia's man, geintroduceerd. Na een gebed door de pastor mocht ik weer gaan zitten. Hoewel ik me wat opgelaten voelde, was het toch wel heel bijzonder.
Na de dienst was er nog een verlaat kerstdiner waar de hele kerk voor was uitgenodigd. Dus alle kerkbanken werden verschoven en voor ik wist was de kerkzaal veranderd in een groot restaurant!
Een aantal vrouwen hadden gekookt alsof hun leven ervan af hing en daarom had iedereen meer dan genoeg te eten. Ik at voorzichtig mee en hoopte maar dat het goed zou gaan! (Lees: weer aan de diarree zou gaan, maar wat gelukkig niet gebeurd is).

Na dit feest rolde ik zo in het volgende feest, want Happy was jarig! Slingers opgehangen, ballonnen opgeblazen en een verjaardagstaart kon natuurlijk niet missen. Happy was het stralende middelpunt en iedereen zat te genieten van de heerlijke taart.

Op oudjaarsdag ging ik weer naar Gushegu om daar oud en nieuw te vieren. Het begon al gezellig, want ik reed samen op met Lucianne, die in Tamale was om haar ouders uit te zwaaien nadat zij haar hadden opgezocht.
Het was dezelfde taxi (met Sullay de taxidriver) als de vorige keer, inclusief gebarsten voorruit.
Aangekomen in Gushegu werden we verwelkomt met de heerlijke geur... van oliebollen! Nooit gedacht dat ik die zou eten in Ghana.
s' Avonds zaten we met zijn allen rondom het kampvuur te smullen van de oliebollen en keken we terug naar het afgelopen jaar.
Het waren bijzondere en intieme momenten waarin we vooral dankbaar waren voor Gods aanwezigheid. Zijn genade, liefde en trouw die onze kracht was door het jaar heen en waarop we mogen blijven vertrouwen nu we het nieuwe jaar ingaan.
Toen in Nederland het nieuwe jaar al een uur oud was, prooste wij met elkaar op 2019.

Na een heerlijk luie en ontspannen nieuwjaarsdag mocht ik de volgende dag mee met Gerben, Alice en Lucianne naar een dorpje in het Gushegu district, waar zij de dorpsbewoners zouden interviewen in het kader van Gerbens onderzoek.
Samen met drie vertalers gingen we per moter over de dusty road op weg. Na ongeveer een half uur kwamen we bij het dorp aan.
Daar gingen we eerst de chief begroeten, zoals het hier hoort. Na de traditionele begroetingen werden alle vrouwen verzameld en gingen we eerst een groepsgesprek voeren. Er werden houten bankjes in een kring gezet in de schaduw van een grote boom.
Gerben zat even verderop met de mannen.
Alice legde aan de vrouwen uit wat het doel was van onze komst en vroeg toestemming om in het kader van het onderzoek alles op te nemen met een recorder.
Eerst was het even onwennig, maar al gauw gingen de vrouwen vertellen over hun ervaringen. Klagen hoor je ze niet en als je vraagt wat zij fijn zouden vinden of wat zij anders zouden willen zien in de zorg, vinden ze het lastig om daar antwoord op te geven. Het is zoals het is. En er wordt eigenlijk nooit gevraagd naar wat zij zelf zouden willen.
Het was echt heel leuk om de interactie te zien tussen de vrouwen in de loop van het gesprek en er werd ook heel wat afgelachen.
Na het groepsgesprek volgde individuele interviews. Ik ging met Lucianne samen naar een traditional birth attendant (iemand uit het dorp die erbij wordt geroepen bij een bevalling) en een moeder van 6 kinderen.
Bij hun thuis werden we uitgenodigd en er werden matjes uitgerold om op te zitten. We hoorden hun verhalen en zagen hun angst om thuis te bevallen vanwege gebrek aan kennis en materialen thuis. Maar het ziekenhuis is ver weg en sommige moeten lopen omdat er niet altijd vervoersmiddelen zijn.
Wat wel fijn was om te merken, is dat het tegenwoordig wel 'normaal' is om naar het ziekenhuis te gaan voor controles en voor de bevalling. Dat was een aantal jaar geleden wel anders, er is dus een positieve verandering merkbaar.
De gesprekken en interviews helpen Gerben in zijn visie om een moeder&kind centrum op te gaan zetten.
Ik vond het zo onwijs gaaf en bijzonder dat ik de kans had om een dagje mee te gaan naar dit dorpje en heel kort een inkijkje kreeg in het leven van deze mensen.
Vol van wat ik allemaal mocht zien en horen die dag, genoot ik van de terugrit achterop de moter door Afrikaans landschap.

Nu ben ik weer terug in Tamale. Gister werden de spullen door het Central Hospital opgehaald en is alles officieel overhandigd.
Op een paar dozen kraamverband na die ik heb achtergehouden voor stichting MamaWise (www.mamawise.care.nl), is het huis bij de container leeg!! Wat een opluchting en wat fijn dat alles ondertussen op de plek is gekomen waar het moet zijn.
De medewerkers van al deze ziekenhuizen zijn zo ontzettend blij en dankbaar met alles wat zij hebben gekregen. 'Dat God je mag zegenen en dat Hij alles wat je hebt gegeven je tienvoudig terug zal geven!' Dat is niet waarom ik dit doe en waarom mensen hebben gegeven, maar dit is hun reactie om hun dankbaarheid te tonen.
En die dankbaarheid wil ik doorgeven aan alle ziekenhuizen, bedrijven en zoveel mensen die geld en spullen hebben gedoneerd die meegekomem zijn met de container. Van couveuses tot kleertjes, van rolstoelen tot kraampakketten, iedereen die een bijdrage heeft geleverd, ontzettend bedankt!
Gods Zegen allemaal voor 2019!

Reacties


Je eigen reisdagboek maken was nog nooit zo leuk!

Vertel je verhaal

Voeg verhalen toe aan het digitale dagboek en bepaal per hoofdstuk of je het openbaar wil maken of niet. De openbare hoofdstukken worden omgezet naar een mooie blog die je kunt delen met vrienden en familie.

Voeg foto’s toe

Maak je dagboek compleet door foto’s toe te voegen aan de verhalen in verschillende lay-outs. Grote foto’s, kleine foto’s, staande of liggende… Je vult het dagboek zoals jij dat wil.

Breng het in kaart

Naast foto’s kun je ook kaarten toevoegen aan je dagboek. Sleep pins op de kaart om je locatie aan te duiden of geef je hele reisroute weer. Zo kun je achteraf precies zien waar je geweest bent.